In totaal
116.871
steunbetuigingen
 

Om wie gaat het

Hieronder staan voorbeelden van ouderen in hun laatste levensfase, van mensen die hun leven voltooid vinden en van wie Uit Vrije Wil meent dat zij recht hebben om waardig en uit vrije wil te sterven. Als het gedachtegoed van Uit Vrije Wil een wetteliijke grondslag zou krijgen en conform de ideeën van Uit Vrije Wil zou zijn uitgewerkt dan zouden deze ouderen een beroep kunnen doen op een daartoe opgeleide stervenshulpverlener en zo waardig en begeleid hun voltooide leven kunnen afronden.


 

Voorbeeld 1

Een 85-jarige vrouw die altijd erg actief is geweest (vrijwilligerswerk, vriendinnen, buurtcomité), is meer en meer hulpbehoevend geworden. Deze zelfstandige en trotse vrouw wordt steeds afhankelijker van de hulp van anderen. Zij is de regie over haar leven kwijt en wordt door anderen geleefd. Het staat allemaal haaks op de manier waarop zij haar leven heeft ingevuld. Zij lijdt dagelijks aan haar gevoelens van zinloosheid en vervreemding en ervaart een permanente onthechting. Het met voldoening terugkijken op haar leven brengt haar onvoldoende troost en houvast om met haar leven verder te gaan. Zij spreekt steeds vaker en dringender over haar doodsverlangen en vraagt de huisarts om advies hoe haar leven te beëindigen. Deze zegt dat hij niets voor haar kan betekenen omdat haar levensmoeheid niet kan worden beschouwd als ondraaglijk en uitzichtloos lijden als gevolg van een medisch classificeerbare aandoening en om die reden niet onder de euthanasiewet valt.
 

Voorbeeld 2

Een 74-jarige man die altijd met zijn handen heeft gewerkt, kan door verzwakking, gebrek aan coördinatievermogen en stijfheid geen voor hem zinvolle bezigheden meer verrichten. Hij kan niet meer repareren en klussen, niet voor zichzelf en niet voor anderen. Ook is zijn concentratievermogen sterk afgenomen waardoor hij niet meer leest en klaverjast. Hoewel zijn kinderen en kleinkinderen hem regelmatig bezoeken en hij daaraan vreugde beleeft, ervaart de man zijn leven ontdaan van iedere betekenis. Hij verliest elke belangstelling en ervaart een haast tastbaar verlangen naar de dood. Hij begint in gesprekken met de hem behandelende huisarts steeds vaker over zijn wens om zijn leven te beëindigen. Deze houdt de boot echter af met de constatering dat zijn kwalen en sombere stemming niet tot ondraaglijk en uitzichtloos lijden in de zin van de euthanasiewet kunnen worden gerekend. De man voelt zich ten diepste ontkend en denkt steeds vaker aan de verlossing die de dood hem zou kunnen geven. Uiteindelijk sterft hij totaal verzwakt na een lange, eenzame en pijnlijke periode op 82-jarige leeftijd.
 

Voorbeeld 3

Een man van 86 jaar ziet er voor zijn leeftijd goed en verzorgd uit. Hij is niet onbemiddeld en rijdt in een dure sportauto - decorum moet je niet verliezen - maar heeft het gehad, zegt hij. hij heeft last van toenemend geheugenverlies en achteruitgang van zijn taalvaardigheid. Hij was ooit een meester in het citeren van spreuken en dat lukt niet meer. Daarenboven heeft hij veel last van de bijwerkingen van de vele medicijnen die hij inmiddels voor een aantal ouderdomskwalen moet slikken. Het zwaarst weegt echter het overlijden van zijn vrouw. Sinds haar dood is zijn levensvreugde - ondanks lieve kinderen en kleinkinderen - zienderogen afgenomen. Hij wil zijn huisarts niet opzadelen met een euthanasieverzoek waarvan hij overigens vermoedt dat dat, gezien de criteria waaraan een dergelijk verzoek moet voldoen, niet zal worden ingewilligd. Hij overweegt het verzamelen van dodelijke middelen om daarmee zijn leven te kunnen beëindigen, maar weet niet goed hoe hij dat moet aanpakken en wil ook zijn kinderen daar niet mee belasten. Stoppen met eten en drinken is voor hem geen optie.
 

Voorbeeld 4

Een 92-jarige vrouw heeft haar dementerende man jarenlang verzorgd. Toen deze man tenslotte werd opgenomen in een verpleeghuis bezocht zij hem dagelijks. Twee jaar geleden is hij overleden. Sindsdien komt de vrouw haar huis nauwelijks meer uit. Zij ervaart een diepe moeheid na de afgelopen jaren van verzorging van haar man, een moeheid die alleen maar toeneemt en haar levensdrift totaal verlamt. Elke ochtend als zij wakker wordt, is haar eerste gedachte 'mocht ik maar nooit meer wakker worden'. De kinderen en kleinkinderen zijn schatten en komen regelmatig op bezoek, maar daarmee wordt de wil om te leven niet gevoed. Op een dag vraagt de vrouw haar kinderen en hun partners bij zich en vraagt of zij haar wens om te sterven kunnen begrijpen en daarmee zouden kunnen instemmen. Haar kinderen schrikken, maar gunnen haar na diepgaande gesprekken, waarin zij eerst pogen haar de zin van het bestaan opnieuw te laten voelen, de rust waarnaar zij zo innig verlangt. Gesteund door haar kinderen vraagt de vrouw haar huisarts om euthanasie, maar deze zegt haar niet te kunnen helpen. 3 jaar later sterft zij temidden van haar kinderen die met grote betrokkenheid maar uitermate triest hebben moeten aanzien hoezeer hun moeder leed aan het leven.
 

Voorbeeld 5

Een alleenstaande man van 89 jaar, die altijd heel zelfstandig is geweest en goed voor zichzelf heeft kunnen zorgen, vindt zijn leven een steeds grotere inspanning; hij zit de hele dag te zitten, doet geen boodschappen meer voor zichzelf en laat het huishouden lopen. Inmiddels is er mede dankzij de bemoeienis van buren thuiszorg. De thuiszorg kan het echter op een gegeven moment ook niet meer bemannen en maakt hem duidelijk dat hij niet langer meer zelfstandig kan wonen en naar een zorginstelling moet. Het vooruitzicht om daar geen enkele zelfstandigheid meer te kunnen ervaren en steeds verder af te takelen, is de man een verschrikking. Hij bidt elke dag dat hij plotseling zal sterven en zoekt intussen hulp en raad om waardig en zonder pijn te kunnen sterven. Hij vraagt zijn huisarts om euthanasie; deze zegt dat niet voor zijn rekening te willen nemen. De man overweegt zelf een einde te maken aan zijn leven maar weet niet hoe dat op een menswaardige manier te realiseren. Hij sterft tenslotte totaal vereenzaamd en ontmenselijkt na een periode van 2 jaar.
 

Voor concrete en gedetailleerde adviezen en ondersteuning verwijst Uit Vrije Wil naar de NVVE, Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde. Iedereen kan lid worden van deze vereniging. Leden van de NVVE kunnen een beroep doen op persoonlijke en deskundige ondersteuning bij
levenseindevraagstukken. Deze hulp c.q. ondersteuning is vrijwel kosteloos en wordt aan huis geboden. 

De adresgegevens van de NVVE zijn:
Postbus 75331, 1070 AH Amsterdam. 
Telefoon 020 - 6200690 (leden) en 0900 6060606 (niet-leden). Bereikbaar op werkdagen van 9.00 - 17.00 uur.
E-mail euthanasie@nvve.nl
Website www.nvve.nl
 

Deel deze site met uw relaties: